برچسب‌ها: مشق دل
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم شهریور 1393ساعت توسط ری را |

به به ...


برچسب‌ها: مشق دل
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم شهریور 1393ساعت توسط ری را


برچسب‌ها: آرامستان
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم شهریور 1393ساعت توسط ری را

همه فیزیکی ها ماه اول که می آن دانشکده،

این سه تا کتاب & تاریخچه زمان هاوکینگ رو می خرن...

بعد تا یه چند ماهیی بزرگترین دغدغه زندگیشون می شه فهم کهکشان و عالم

بی خیالِ پول و سیاست و آدم های زمینی...

کلن کله اشون رو به آسمونه و تو ستاره ها سیر می کن...

بعد یک ترم یا مشروط می شن ... یا شکست عشقی افلاطونی می خورن 

یا هم از زور گشنگی و کثیفی رو به زوال می رن ... البته مورد آخری شایع تره!

خلاصه آخرش بی خیالِ آسمون می شن و ...

فقط هر از گاهی که آسمون صاف باشه یادِ ایام می کنند!

 

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم شهریور 1393ساعت توسط ری را |

در چنين وحشت‌نما پاييز ،

کارغوان از بيم ِ هرگز گل نياوردن ،

در فراق ِ رفته‌ی ِ امّيدهايش خسته ‌می‌ماند ،

‌می‌شکافد او بهار ِ خنده‌ی ِ امّيد را ز امّيد ؛

واندر او گل ‌می‌دواند ...


برچسب‌ها: شعر, نیما
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم شهریور 1393ساعت توسط ری را

اندر همین حوالی نوشت 1: به قول "شید" فرق است بین "نیاز" و "آرزو"!

داشتن خونه و ماشین و شغل و یه رابطه خوب یه نیازِ نه آرزو...

آرزو جنسش باید از نوعِ دیگه ای باشه...

خیلی از ماها تا وقتی به نیازهامون نرسیدیم ... این نیازهامون می شن آرزوهامون

ولی از ما بدتر اونایی هستن که وقتی به این نیازهاشون رسیدن بازهم

امتداد همین نیازهاشون در مقیاس بزرگتر می شه آرزوهاشون...

به نظرِ من، هر آدمی هرچقدر هم نیازمند

بد نیست گه گاه یه چیزی از جنسِ "آرزو" هم داشته باشه!

اندر همین حوالی نوشت 2:

فکر کن یک چمدون خالیه خیلی سنگین رو هی از این ور بکشونی اونور

فکر کن صبح که از خواب پامی شی تا شب که داری می خوابی این چمدون سنگینِ خالی رو

همه جا با خودت بکشی... فکر کن حتی شب هم که داری می خوابی چمدون رو بگیری تو بغلت

و باز هم با همه زمختی و سنگینی که بعضی وقت ها له ات میکنه بعضی وقت هازخمی!

باز هم  اون رو همه جا همراهت داشته باشی...

....

فکر می کنم ناخودآگاهِ هممون پر هست از این همین چمدون های خالیِ سنگین...

انگاری آدم هایی که تو زندگی ما هستن چمدون های پری هستن

 که هر بار بازشون بکینم می تونیم چیز جدیدی از توشون پیدا کنیم! ولی...

آدم های زندگی که دیگه تو زندگیمون نیستن... می شن همون چمدون های خالی که

هر چند سنگین دیگه چیزی برای ما ندارن!

 یه جایی از زندگی باید این چمدون های خالی زندگی امون رو جا بگذاریم و سبکتر جلو بریم.

اندر همین حوالی نوشت 3: این روزها دانشگاه پر شده از دانشجوهای جدید شهر الورود :)

یادش به خیر 17 سال پیش بود ... روز اول دانشگاه با ننی آشنا شدم...

خوبه که بعد از 17 سال ... دوباره همو می بینیم ... و ننی هنوز به فکر تسلی بخشی فلسفی منه... انگاری بعضی آدم های زندگی رو آدم تو همون نگاه اول می فهمه که قراره یک عمر همراه داشته باشه ...بعضی آدم های زندگی تا همیشه برای آدم چمدون های پر باقی می مونن!

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم شهریور 1393ساعت توسط ری را |


برچسب‌ها: گیاهان بی خیال می رویند
+ نوشته شده در جمعه بیست و یکم شهریور 1393ساعت توسط ری را


برچسب‌ها: آرامستان
+ نوشته شده در جمعه بیست و یکم شهریور 1393ساعت توسط ری را

"وقتی یک چیز نوی جذاب می‌بینی،‌ دست‌وپات شل می‌شود. رنگ‌ولعابش چشم‌ات را می‌گیرد. دل‌ات شروع می‌کند به غنج‌زدن. چشم‌هات سیر نمی‌شود. هی می‌خواهی تماشاش کنی. می‌خواهی مال تو باشد. آن همه رنگ و آن شکل زیبا. می‌خواهی توی دست‌هات بگیری‌اش. زیروبالاش را نگاه کنی. از پوستت گرما می‌زند بیرون. چشم‌هات بی‌تاب می‌شوند. فکر نمی‌کنی چه کارها ازش برمی‌آید. فکر نمی‌کنی توش چیست. فکر نمی‌کنی برای چه هست. جذاب است؛ همان که می‌خواهی در نگاه اول هر چیزی باشد. هست، ‌جذاب است. می‌روی و می‌آیی. چشم ازش برنمی‌داری. دور نمی‌شوی ازش. آن‌قدر پی‌اش را می‌گیری، ‌تا مالِ تو می‌شود. توی دست‌هات نگه‌اش می‌داری. آرام می‌شوی. آرام می‌شوی. حالا کم‌کم فکر می‌کنی که چه کارها می‌کند، که چه کارها می‌شود باهاش کرد. نه، انگار خیلی کار نمی‌شود باهاش کرد. چند کاری شاید. دیگر همین. آرام شده‌یی. نه رنگ و نه شکل‌اش دیگر به هیجان‌ات نمی‌آورد. آرام ‌آرام دست‌هات را شل میکنی. می‌گذاری به حال خودش باشد. شاید نزدیک. شاید هم کم‌کم یک گوشه‌ی نادیدنی. حالا چشم‌هات باز می‌گردد. دل‌ات آرام ندارد. هیجان می‌خواهد. می‌گردی، می‌گردی، ‌می‌گردی. دوباره از نو.

یک روز هم بزرگ شاید بشوی. آن وقت می‌فهمی از ورای آن زیبایی،‌ آن رنگ و لعاب، از ورای آن هیجانی که نوهای جذاب به‌ات می‌دهند، به باطن آن چیز هم نگاه بندازی،‌ پیش از آن که بخواهی‌اش. بی‌آن که دست بزنی به‌اش حتا، از ورای ظاهرش بفهمی چه کارها می‌کند،‌ چه کارها برای تو خواهد کرد، چه کارهای تمام‌نشدنی برات خواهد کرد، که اگر نه هیجان، دست‌کم هر روز و همیشه رضایت بدهد به‌ات.

روزی که بزرگ بشوی، بیش‌تر به باطن چیزها نگاه می‌کنی، و نه فقط به ظاهرشان. آن وقت می‌بینی که بعضی چیزها زود کهنه می‌شوند و بعضی چیزها شاید اصلا کهنه نشوند."

حسین سناپور- 19 تیر 1393

+ نوشته شده در جمعه بیست و یکم شهریور 1393ساعت توسط ری را |


برچسب‌ها: گیاهان بی خیال می رویند
+ نوشته شده در پنجشنبه بیستم شهریور 1393ساعت توسط ری را


برچسب‌ها: آرامستان
+ نوشته شده در چهارشنبه نوزدهم شهریور 1393ساعت توسط ری را

اندرهمین حوالی نوشت1- استاد یوگی عزیز امروز می گفت... ناخودآگاه آدم مثل یه اقیانوس عمیق هست همونطور که به اعماق چاله های پر عمق ، به خاطرِ فشار آب، از یه حدی بیشتر نمی شه دست یافت تو اعماقِ ناخودآگاهِ آدم هم به راحتی نمی شه فرو رفت... مراقبه می خواد و آرام شدن... هیچ گوهری رو روی سطح اقیانوس نمی شه پیدا کرد ... باید عمیق رفت و عمیق شد...

اندرهمین حوالی نوشت2- می گن تنها راهی که آدم رو می تونه در لحظه حال نگه داره ... دنبال کردنِ دم و بازدم هست... نظاره کردن نفس ها آدم رو در لحظه حال نگاه می داره...

اندرهمین حوالی نوشت3- بعضی موقع ها، "پذیرفتن"... پذیرفتنِ شرایط، پذیرفتنِ آدم ها، پذیرفتن اتفاق ها، پذیرفتن و ادامه دادنِ منطقی زندگی، درست ترین و آرامش بخشترین تصمیمی هست که یه آدم می تونه در شرایطِ مختلف بگیره... 

اندرهمین حوالی نوشت4-حقیقت اینه که بعضی وقت ها نمی دونم خدا رو چطور شکر کنم برای آدم های آنقدر خوبی که دور و برم هستند... حقیقت اینه که بعضی وقت ها دوست دارم، کمی از دور به آدم های خیلی خوب و دوست داشتنی زندگیم نگاه کنم... چشم انداز این همه آدمِ خوب زندگیم همه دلگرمیم هست...

" ياد بعضي نفرات

روشنم مي‌دارد .....

....قوتم مي‌بخشد

راه مي‌اندازد

و اجاق کهن سرد سرايم

گرم مي‌آيد از گرمي عالي دمشان

نام بعضي نفرات

رزق روحم شده است

وقت هر دل‌تنگي

سويشان دارم دست

جرأتم مي‌بخشد

روشنم مي‌دارد..." نیما یوشیج

+ نوشته شده در چهارشنبه نوزدهم شهریور 1393ساعت توسط ری را |

+ نوشته شده در دوشنبه هفدهم شهریور 1393ساعت توسط ری را

+ نوشته شده در دوشنبه هفدهم شهریور 1393ساعت توسط ری را

این پاراگراف حسین سناپور را که خواندم به فکر فرو رفتم.

حقیقتش فکر می کنم همه امان داریم به وادی "فست-فود"، "فست-لایف" و سایر امور فست دیگر وارد می شویم. راستش فکر نمی کردم این بی صبری و تند تند و کم عمق کار کردن به وادی اهل قلم هم کشیده شده باشد... بیشتر اهلِ شبه-علم را می بینم که بی صبر می خواهیم "پرفسور بالتازار وار" خیلی سریع و کم تلاش، به نتایج شگرف برسیم! حالا فکر می کنم این بی صبری، تند تند کار کردن، کم عمق پیش رفتن، پشت سرِ هم بوق زدن و هول دادن مداوم هم، انگاری به همه لایه های زندگی آدم ها کشیده شده است... شاید هم یه موقع آدمیزاد دوباره به این نتیجه برسد که چیزهای بیشتری می تواند در زندگی، علم و هنرِ کمی آرامتر و پر عمق تر بیابد!

فکر می کنم زندگی، فهمیدن، آموختن و خلق کردن در آرامش، بدون شتابِ سرسام آور لحظات بسیار مطبوع تر هست.

"ایمان اساسا باور به چیزی است نادیدنی. چیزی که پیش چشم نیست و باید از نشانه‌ها باورش کرد. این که فردایی به‌تر وجود دارد، یا هر چیزی مثل آن. به گمان من مبنای خوب زنده‌گی کردن و پیش‌رفتن ایمان است. ایمان به این که کارِ امروز فردا نتیجه می‌دهد و جهان فردا جهانی به‌تر خواهد بود. یا هر چه مثلِ این‌ها.

زیاد شنیده‌ایم که می‌گویند نسلِ امروز (یعنی مثلا نسل‌های جوان یکی دو دهه‌ی اخیر) بی‌‌آرمان است. نمی‌دانم. شاید حرف درستی باشد و شاید هم نه، اما چیزی که به نظر من می‌آید (و به آن بی‌آرمانی هم حتما بی‌ربط نیست) این است که نسل جوان یکی دودهه‌ی اخیر معمولا بی‌ایمان است. به فردای به‌تر و به کار و به خودش و به هر چیزی که به او انگیزه‌ی بیش‌تری می‌دهد برای کار و برای صبر بی‌ایمان است و به امروز و به نتیجه‌ی فوری و به رسیدن به مقصود با کم‌ترین کار فکر می‌کند. این را البته و طبعا در مقایسه با نسل‌های قبل‌تر می‌گویم و من هم طبعا مثل آن‌ها که می‌گویند این نسل بی‌آرمان است، شاهدی جز مشاهدات کلی خودم و نتیجه‌گیری براساس آن‌ها ندارم.

گمانم این نسلی که صحبتش است، آن‌قدر ایمان را در ظاهرسازی و نشانه‌های ظاهری دید و چنان با ایمان‌های ظاهری بزرگ شد که اصلا فرصت این را پیدا نکرد که به ایمان جور دیگری هم فکر کند. این نه فقط از آموزش‌های رسمی، که در آموزه‌های اخلاقی این چند دهه در سطح جامعه هم به او القا شد. این شد که حالا فقط آن چه را که می‌بیند، یا دست‌بالا فقط آن چه را که نتیجه‌اش را بتواند فوری ببیند، باور می‌کند. آينده‌های دور، حتا یک دهه یا نیم‌دهه را هم قبول ندارد و به‌اش فکر نمی‌کند. حتا در داستان‌نویسی هم شواهدش را می‌شود دید. رمان‌های چند جلدی نوشته نمی‌شوند. نه چون خواننده ندارند،‌ که دارند و مثالش "کلیدر" و کتاب‌های خارجی از همین دست، که هنوز پر فروش‌اند. اما کسی حوصله‌ی نوشتنش را ندارد. رمان‌ها حتا چند صد صفحه هم نیستند. از آن مهم‌تر این که حتا برای رمان‌های دویست صفحه‌یی هم کم‌تر کسی است که بیش‌تر از شش ماه وقت بگذارد. دوستان نویسنده حتا حاضرند رمان‌هاشان را به فرموده‌ی اداره‌ی کتاب تکه‌پاره کنند تا چاپ شود. در میان دوستانی که دیده‌ام اهل صبرند (که نشانه‌یی از همان ایمان است)،‌اغلب دوستان هم‌نسل خودمند. جوان‌ترها به امروز و امسال فکر می‌کنند و نه به چند سال بعد. نشانه‌ی دیگر از داستان‌نویسی هم این که، تعداد بسیار زیادی علاقه‌مند وارد داستان‌نویسی می‌شوند و چند ماه و گاه یکی دوسالی با داستان سروکله می‌زنند، اما این نهایت صبرشان است. من هم اغلب به دوستان گفته‌ام که این جا با رشته‌های دیگر فرق می‌کند و اگر در دانشگاه با مثلا چهار سال می‌شود مهندس شد و سرِ کار رفت و نانی درآورد، این جا شاید شش هفت سال طول بکشد که کسی نویسنده‌ی متوسطی بشود. مگر آن که جنم خاص یا زمینه‌ی خاصی داشته باشد. البته اغلب فکر می‌کنند این جنم را دارند و حالا یا تند و تند کتاب چاپ می‌کنند، یا اصلا عطای این کار را به لقاش می‌بخشند.

این دوستان بی‌ایمان، یا کم ایمان، در جنبه‌های دیگر زنده‌گی‌شان هم چنین‌اند: در فعالیت‌های اقتصادی، در روابطِ زناشویی، در دوستی، و در فعالیت‌های سیاسی و غیره هم. همه به نتایج فوری فکر می‌کنند و حاضر نیستند چیزی را در درازمدت بسازند و پیش بروند. هر بنایی که می‌سازند کوتاه مدت است و وقتی به نتیجه‌ی دل‌خواه نمی‌رسند، ناگزیر رها می‌کنند و سراغ چیزی دیگر می‌روند.

شاید کسی بگوید اصلا درستش همین است. فرصت کم است و این‌طور نیست که همیشه هم صبرکردن و کارکردن نتیجه داده باشد. پس به‌تر است زودتر موقعیت‌مان را عوض کنیم تا این که تلاش بی‌هوده کنیم. من اصراری ندارم. شاید درست بگویند. تجربه اما به‌ام می‌گوید آن‌ها که مدام موقعیت‌شان را عوض کرده‌اند، شاید در کوتاه‌مدت چیزی گیرشان آمده،‌ اما آن چیز طبعا دندان‌گیر نبوده و آن آدم دوباره باید موقعیتش را عوض کند به امید چیز دندان‌گیرِ دیگری. چیزهای بزرگ نه با تغییر موقعیت، که فقط با ایمان و کار به دست می‌آیند. ایمان به این عبارت دیدن ظرفیت‌های نهفته‌ و چیزهای بالقوه در یک کار و آدم و جریان و غیره است و صبرکردن و تلاش برای شکوفاکردن آن. و کاش نسل‌های جدید ما این طور با ایمان آشنا می‌شدند و نه با ظواهر ساده‌ی رسمی آن.

و حرف آخر این که،‌می‌دانم که این موضوع بزرگ‌تر از آن است که بشود در یک یادداشت خوب باز و بعد جمع‌اش کرد و حتما این حرف‌ها بسیار مناقشه‌برانگیز است. پس به عنوان طرح موضوع فقط به‌اش نگاه کنید.

اول شهریور ۹۳-حسین سناپور"

+ نوشته شده در دوشنبه هفدهم شهریور 1393ساعت توسط ری را |

این تبلیغ... اثر هنری! یا هر چیز دیگری که هست

 آدم که آن را می بیند دلش می گیرد!

آنها هیچ وقت نمی فهمند یا نمی خواهند بفهمند به جای منفعل کردن زنان

باید به آنها یاد بدهند هم مادرهای خوبی باشند

هم کارمندانِ!!!  بامسئولیت و البته مفید!

+ نوشته شده در دوشنبه هفدهم شهریور 1393ساعت توسط ری را |

اصلا آدمیزاد به یک جایی از زندگی اش می رسد که می فهمد

نمی تواند همه آدم های زندگی را تا همیشه کنار خود داشته باشد...

اصلن آدم می فهمد آنهایی که باقی مانده اند به مصلحتی هست که هستند

و آنها که نمانده اند به خیری!

آدم های زندگی که هستند، بودنشان به هست و نیستشان نیست.

بودنشان به نقشی هست که هنوز در درون عمیق و آرام ما بازی می کنند.

آدم هایی که هیچ چیز از آنها باقی نمانده... آدم هایی که همیشه در وجودت حاضرند...

شاید خودم هم باور نکنم ...

هنوز هم گاهی در دلم از "دورترین" و "هست ترین" آدم های زندگیم طلب دعا می کنم!

هنوز هم به بهانه "هست ترین" آدم های وجودم دلخوشم.

+ نوشته شده در دوشنبه هفدهم شهریور 1393ساعت توسط ری را |


برچسب‌ها: آرامستان
+ نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم شهریور 1393ساعت توسط ری را


برچسب‌ها: پاراگراف از کتاب
+ نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم شهریور 1393ساعت توسط ری را

 

همیشه بعد از رفتن ها "هنگ" می کنم... فکر می کنم دیگر هیچ کاری برای انجام دادن ندارم!

زندگیم از وسط هرجایی که هست یهوو می چسبه به انتهاش!

نمی دونم چرا همیشه شهریور مرگ درب خونه آدم ها رو می زنه!

نمی دونم بر اساس چه قانون نانوشته ای هست که آدم هایی که بهشون می گیم "خوب"

روی کره خاکی روز به روز تنها، تنـــــــــها و تنـــــــــــــــــــهاتر می شوند...

دلگیرم...

تنهایی ها روی کره خاکی همیشه بزرگه

بزرگ به وسعت کره خاکی و همه آدم هاش ...

خدایا هوای دل آدم های خوبتو که

روی کره خاکیِ خیلی بزرگت، "تنـــــــــها" هستند

بیشتر داشته باش...

آرامشِ عزیزانِ زندگیمون رو می سپاریم به دستانِ خودت...

 

+ نوشته شده در یکشنبه نهم شهریور 1393ساعت توسط ری را

"شاخه ی نیلوفری، همچو برگ گل تری

می روی و می بری، سال و ماه و هر شبی

فصل ها آواره اند، دل به حُسنت داده اند

در نهانِ دلت، عشق را می بری

هر کجا می روی بانگ مهر منی..."

 

چه هیاهویی پیچیده در زمین و آسمانِ امشب

پاییز چه زود دارد رو می نماید...

هوسِ پاییز هم دارد این دلم...

حالم هم انگاری دارد برگ ریزان می شود...

شاید هم راست است که بی مرام شده ام

نبوده ام ... شده ام

خسته ام از یکهوو آمدن ها ... بی دلیل رفتن ها

بی بهانه بودن ها... ساکت شدن ها ...

خسته ام از دورشدن ها.. دورشدن ها

همه خستگی ها انگاری همه ناخودآگاهم را بدجوری پر کرده

همه بودن ها و نبودن ها و حرف و حدیث و سکوت و شدن ها و رفتن ها

برایم علی السویه شده انگاری...

چه رهایی کرختی پیچیده در وجودم...

بسان آنکه رها کرده ....غرق می شود...

آرام غرق می شود... در سکوت غرق می شود... دور می شود

آرامم... آرام و رهـــــــــــــا و کِرِخت... چه درونم برگریزان است!

"تنهایی" را بر "قَرار" ترجیح می دهیم در این پاییزِ زودرس!

+ نوشته شده در دوشنبه سوم شهریور 1393ساعت توسط ری را

+ نوشته شده در دوشنبه سوم شهریور 1393ساعت توسط ری را

این صفحه اول پتنت مربوط کشف لامپ توسط توماس ادیسون هست.

مشکل را حل کرد از یک سیم رسید به لامپ حبابی و ادامه ماجرا که می دونید...

داشتم فکر می کردم اگر تو این دوره زمونه...

منِ نوعی و اساتیدم، با این سطح از خلاقیت و خوش فکریِ باقی نمانده!

می خواستیم چند تا رساله تعریف کنیم که از سیم تنگستن برسیم به لامپ تنگستنی!

مطمئنم تو همون حلقه های اولیه تعریف پایان نامه، گرنتِ پژوهشی و تولیدِ مثلِ علمی اونقدر

دست و پا می زدیم که نتیجه کلی کمی تحقیق و مقدارِ بیشتر به هدر دادن سرمایه می شد:

چند تا رساله با عنوانهایی مثل:

اثر  فرفری سیم بر تولید نشر الکترونی

اثر رافنس فرفریِ پیچ پیچی سیم بر تولید الکترون

اثر رنگ روکشِ فرفریِ پیچ پیچیِ سیم بر نشر الکترونی

اثر هم زدن تگستن با عنصرِ فلان بر فرفری پیچ پیچی سیم

اثر فرفریِ پیچ پیچِی من بر پیچ پیچیِ فرفری سیم

.و....

خلاصه آنقدر پِچ پِچ و مَزمزِ عصرانه می خوردیم و فرفر می شدیم

که کجا یکهوو به ذهنمان می رسید

یک حباب هم بگذاریم بر روی این تنگستن پیچ پیچ فرفری!

به همه دانشمندانِ تولیدِ مثلِ علمی دور و بر که خیلی دلواپسِ

رتبه تولیدِ مثل ایران هستند که هی بره بالا... هی بره بالا... هی بره بالا

پیشنهاد می کنم یه سر به پتنت های این جنابِ ادیسون بزنند

بعد شاید معنای تولیدِ علم واقعی رو  بیشتر متوجه بشوند:

List_of_Edison_patents

البته این اشکال رو فقط به خودمون نمی گیرم...

انبوه ِمقالاتِ چاپ شده از خیلی جاهای دنیا خودش بیانگرِ

بازی-بازی با علم کردنِ در گوشه گوشه این کره خاکیه!

+ نوشته شده در جمعه سی و یکم مرداد 1393ساعت توسط ری را |

اپیزودهای پشت سر هم که سالهاست شب ها، موقع برگشتن به خونه می بینم...

خیل آدم هایی که گلیم به دست و توپ به بغل

دور و بر پارک آب و آتش شب های تابستان رو سپری می کنند

به سر کوچه که می رسم یه پارک که دخترها شال به گردن موها را تا کمر رها کرده اند

دارند مثلن با پسرها بسکتبال بازی می کنند!

این رو به رو دور هم نشسته اند و بلند بلند می خندند و آب میوه دهن هم می گذارند

آنور تر چند تا زن سن بالا نشسته اند و دارند از روزمگی های زنانه اشان با هم حرف می زنند

اینورتر هم پیرمردها دور میز شطرنج دورهمی نشته اند و ساعت ها با هم بازی می کنند

.... این روزهای تابستانی این اپیزودها مرتب تکرار می شوند...

همیشه وقتی خسته از کار برمی گردم دیدن این روزمرگی و تعطیلات تابستانیِ مردم

حسابی به من مزه می کند ... از روزمرگی آدم ها همیشه لذت می برم

یکهوو یادم آمد سالها پیش که مجبور بودیم صبح زود مدرسه برویم

توی اتوبانِ مدرس شمال هر روز ماشین هایی از کنار سرویس مدرسه رد می شد

که چند تا دختر و پسر توش نشسته بودند و چوب اسکی رو هم به باربند وصل کرده بودند

اون روزها همیشه می گفتیم ای ول مدرسه که تموم بشه ...

تو جونی امون چه عشق و حالی بکنیم ماها هم!

مدرسه تموم شد... دانشگاه هم تموم شد... کار هم شروع شد ولی

زندگی من و خیلی دیگه مثل من هیچ وقت فازِ تعطیلاتِ محض و یه ریلکس اساسی رو به خودش ندید

حقیقتش اینه که ماها تبدیل شدیم به آدم هایی که همیشه از برنامه امون عقبیم

و اگر بیشتر و بیشتر کار نکنیم کارهای قبلی بیشتر روی هم تلنبار می شن

این ترس از تلنبار شدن! باعث شده سالهاست در حسرتِ یه بی خیال نشستنِ اساسی بمونیم!

شاید هم یاد نگرفتیم ... بلد نیستیم...

واقعیت اینه که وقتی یه آدمی وارد زندگیم می شه و ازم می خواد یه زنِ عادی باشم

خنده ام می گیره... همه اش یاد این بیست و اندی سالِ زندگی نسبتا غیرعادی می افتم

درست مثل اینکه یه آدم با سالها مشقت یه بیزینس بزرگ راه انداخته و یکهوو ازش بخوای کارشو بریزه دور!

حقیقت اینه که من، مثل خیلی های دیگه، همیشه از وارد شدن به زندگی واقعیِ عادی می ترسم!

فکر می کنم انبوهِ آرامش ... با همه قلقلکِ ذهنی،

نتیجه اش یک سستی، پوچی و حوصله سر رفتن عظیم خواهد شد!

فکر می کنم آدم ها هیچ وقت نباید از آدم هایی که زندگی عادی نداشته اند

بخواهند مثلِ یک آدمِ عادی وارد زندگیشان شود...

آدم های با زندگی عادی توی جامعه زیاد هستند!

+ نوشته شده در جمعه سی و یکم مرداد 1393ساعت توسط ری را |


برچسب‌ها: آرامستان
+ نوشته شده در پنجشنبه سی ام مرداد 1393ساعت توسط ری را

شــــــــــــــاید که آینده از آن ِما....

 

+ نوشته شده در پنجشنبه سی ام مرداد 1393ساعت توسط ری را

... از اندوه در تابی، خفه می‌شوی؟ صبور باش ای شیرِ صحرا! من هم در حالِ خفه‌شدنم، مدت‌هایی‌ست مدید...

به ریه‌هایت یاد بده نفسِ کوتاه بکشند، تا زمانی‌که پا بر قلّه‌های بلند می‌نهی و باید در توفان دم زنی، با شادی بسیار گسترش یابند.

بیندیش، کار کن، بنویس، آستین‌هایت را تا شانه بالا زن و مرمرت را بتراش؛ مانندِ کارگرِ خوبی که هرگز سر برنمی‌گرداند، عرق می‌ریزد و زحمت می‌کشد و لبخند می‌زند... تنها راهِ حذر از ناشادی محصورکردنِ خویش است به هنر و جاندادن به هرچه که دیگر.

برای من همه‌چیز کمابیش خودش بوده است از زمانی که سرِ تسلیم نهادم به همیشه بدبودن‌شان... من به زندگیِ روزمرّه وداعِ نهایی گفته‌ام. از این پس آن‌چه می‌خواهم پنج شش ساعت آرامش است در اتاقم؛ آتشی در زمستان و دو شمعی برای شب‌هایم...”

بخشی از یک نامه‌ی گوستاو فلوبر، در از نامه‌های فلوبر، ترجمه‌ی ابراهیم گلستان

+ نوشته شده در پنجشنبه سی ام مرداد 1393ساعت توسط ری را |

 

چقدر شعرخوانی ها و دکلمه های احمدرضااحمدی را دوست دارم

چقدرم به دل می نشیند طنین صدایش...

چقدر خوبه که می شود طولانی شنیدش ...

و پاک شد ...پاک... لینک

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و ششم مرداد 1393ساعت توسط ری را

از چند روز پیش که خبر مربوط به جایزه فیلدز مریم میرزاخوانی ایندست اوندست می شه یه ولوله اساسی هم تو جمع استادا ایجاد شده ... برای خودم هم جالب بود یعنی خیلی جالب بود که مریم میرزاخانی کلن 13 تا مقاله داره که دوتاش رو تو دوره دبیرستان نوشته و سومیش رو تو دوره کارشناسی و از بقیه ادوار هم 10 تا!

جالبه که رساله دکتری اش اونقدر قوی بوده که تونسته بدون مقاله دفاع کنه و جالبه که با همین تعداد مقاله استاد استنفورد شده!

اونوقت ما داریم مرتب دور و برمون می بینیم آدمای بی سواد و کم سواد و بازاری-مسلکی که هفته ای یکی دو تا مقاله "معتبر" می دن! و میشن نخبه جوان و برترین نانو و استاد نمونه و ... بعد مثل آدم نمی تونن یه پرزنتیشن بدن و آدم دو کلمه باهاشون حرف می زنه ... این پوسته کذایی برترین تو باطن بی سوادشون بدجور می زنه تو ذوق آدم و از اون بدتر آدم های بی غیرتِ علمی که دقیقا مثل مگس به این ماشین های تولیدِ مقاله می چسبن!

این نمای جامعه علمی کشورمونه که تقریبا هر کسی می تونه تو هر زاویه ای و در هر سمتی خیلی راحت اون رو ببینه! و آدم همش با خودش می گه اینه علم؟ اینه؟ نه این نیست! یه جاش می لنگه! یه جاش اساسی می لنگه! علمی که با خیال ِ راحت فقط و فقط به خاطر عطش فهمیدن و بیشتر فهمیدن تبلور پیدا نکنه پشیزی نمی ارزه!

متاسفانه خیلی از ماها که دوست نداشتیم تو این بازار تجارتِ علم وارد بشیم... ولی خواهی نخواهی، به دلیلِ باقی ماندن در جمع خرفت های علمی، داریم وارد "بازیِ تولید علم" می شویم... ولی شاید مجبور بشیم یه جا وایسیم و با قطعیت به سمت ِراهِ درست برویم.

وسط بحث هایی که تو گروه اساتید رد و بدل شد دکتر زنگنه یه پاراگرافی نوشتند که مطمئنم همه رو به فکر فرو می بره:

"يادم مي ايد زمانيكه سركار خانم ميرزا خاني  در دانشگاه پرينستون  تحت بورس كلي مشغول كار شده بود، در شوراي اجرايي انجمن رياضي پيشنهاد شد به ايشان عضويت افتخاري بدهيم يكي از اعضا به شدت با اين پيشنهاد مخالفت كرد و گفت كه ايشان هنوز مقاله اي چاپ نكرده و بر پايه ايين نامه هاي وزارت علوم به ارزيابي ايشان پرداخت وگفت اگر ايشان براي دانشگاه ما تقاضا مي داد او را استخدام نميكرديم چون در ايين نامه دانشگاه ما براي استخدام حداقل دو مقاله نياز است، دلايل ديگر اعضاء ايشان راقانع نكرد يعني ما براي رها شدن از قضاوت ايين نامه اي مي نويسيم كه مدل رياضي إفرادي است كه به نظر ما خوب هستند، بعد به پرستش ان مي پردازيم،

پيشنهاد حداقلي من اينست كه اگر ايين نامه اي از وزارت علوم به دانشكاه مي ايد انرا غير انعطاف پذير تر نكنيم ، وحداقل در اين چهارچوب كوچك و محدود قضاوت كنيم تا به تدريج قضاوت كردن را ياد گيريم وبتوانيم در مراحل بعد اين چهارچوب محدود را منعطف تر كنيم..."

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و ششم مرداد 1393ساعت توسط ری را |


برچسب‌ها: دخترانه
+ نوشته شده در جمعه بیست و چهارم مرداد 1393ساعت توسط ری را

مطالب قدیمی‌تر